سرو

خدیجه بیست‏ وچهارسال با پیامبر زندگى‏ كرد و سرانجام دربستربیمارى افتاد. پیامبر(ص) كه بربالین او حاضربود، ضمن گفتگوى با وى فرمود: خدا تو را با مریم  و آسیه  برابرى داده‏است.وقتى روح خدیجه به سوى جهان جاودان پركشید پیامبرسخت گریست. چون درحجون قبرى برایش كندند، پیامبر خود به راه افتاد؛ همچنان كه اشك ازچشمانش می‏بارید داخل قبر شد و خوابید، افزونتر از قبل گریست و او را دعاكرد.آنگاه برخاست و با دست‏ خویش همسرش را درقبرگذاشت. فاطمه (س) یادگارخدیجه گرد پدرمی‏گشت، خود را به دامان او می آویخت، بهانه مادر می‏گرفت و دل دردمند پدر را آتش می‏زد. پیامبرجزسكوت چیزى نداشت؛ جبرییل نازل‏ شد و گفت: اى پیامبر، به فاطمه بگو خدا براى مادرت قصرى از لؤلؤ ساخته كه درونش آشكار است و درآنجا هیچ سختى و تلخى نیست.

به این ترتیب فرشته الهى پایان رنجها و محنتهاى خدیجه را اعلام‏ كرد.

محققان زمان وفاتش را سه‏ سال قبل ازهجرت میدانند.در سال‏727ه.ق قبه‏ اى بر قبر وى ساختند كه درسال 1344ه.ق به وسیله وهابیون ویران‏ شد.